> In de Eifel bestond al een zekere wandelcultuur, geschraagd door een aktieve organisatie, het Eifelverein. Met de ontwikkeling van gemarkeerde paden werd door het Eifelverein al meer dan 100 jaar geleden aangevangen (Vulkanweg) . Het Ardennen-Eifelpad werd er in de jaren '60 over een combinatie van al bestaande langeafstandspaden geloodst. Zie voor meer geschiedenis over het Eifelverein ook het tekstvak over Adolf Dronke elders op Trekkings.be

> Ook in Luxemburg werd het Ardennen-Eifelwandelproject geïntegreerd in het nationale net van langeafstandspaden. Het Luxemburgse deel was snel klaar. Er bestond hier namelijk al voor de Tweede Wereldoorlog een wandelpadennet. De familie Cosyn was in het eerste deel van de 20ste eeuw erg aktief in het uitgeven van boeken en artikels over voornamelijk de Ardennen en Luxemburg. Ondermeer via Touring Club hadden ze een pioniersrol in het ontwikkelen, voorstellen en promoten van toeristische en recreatieve aktiviteiten. Daarbij was het ontwikkelen en beschrijven van lokale paden over korte afstand in samenwerking met de toeristische diensten zeer populair. De publicaties van de familie Cosyn waren echte bestsellers, in de eerste plaats bij de rijkere bourgeoisie die het zich kon veroorloven om de stad regelmatig te ontvluchten. Vooral Maurice Cosyn gaf (met de steun van Touring Club) ook de aanzet tot het ontwikkelen van de eerste lange wandelpaden in Wallonië en Luxemburg. Tussen 1920 en 1940 zien we de creatie van een kompleet net van lange-afstandspaden, zowel in de Belgische als in de Luxemburgse Ardennen. Het is ook een periode waar de Ardennen voor iedereen vlot bereikbaar worden door de snelle ontwikkeling van het trein- en tramnet. Paden zoals het Sentier de de la Haute Sûre (AE) en Le sentier du Nord, aangelegd rond 1935-1936, bestaan nu nog. Met de Tweede Wereldoorlog kwam alles tot een halt. Na de oorlog werd het onderhoud en de markering van de paden van de 'Touring Club de Belgique et de Luxembourg' overgenomen door het Ministerie van Toerisme. In Luxemburg werd Maurice Cosyn daarom terecht vereerd met zijn eigen wandelpad, Sentier Maurice Cosyn, een traject dat trouwens door het Ardennen-Eifelpad een stuk zal worden gevolgd. Ook grote delen van andere 'Cosyn-paden' zoals het eerder genoemde Sentier de la Haute Sûre zullen door het Ardennen-Eifelpad worden gevolgd. Af en toe loopt het AE-pad in Luxemburg wel over een uniek eigen traject, zoals in Klein-Zwitserland.

> Voor de Waalse Ardennen nam de (toen nog piepjonge) wandelorganisatie 'Comité National Belge des Sentiers de Grande Randonnée' (C.N.B.S.G.R) het initiatief. In mei 1964 kregen ze van de EVEA de concrete vraag om werk te maken van de padrealisatie door de Waalse Ardennen. De naam van deze vereniging (die ook nu nog instaat voor dit pad), werd afgekort tot SGR, toen in 1977 in Vlaanderen Grote Routepaden werd opgericht. Het traject werd in het GR-plan geïntegreerd onder de naam 'Sentier de Grande Randonnée du Groupement Européen des Ardennes et de l'Eifel', kortweg GR AE. Dit pad was (tesamen met GR56 en GR57) één van de eerste creaties van SGR, na het doortrekken van GR5 door Wallonië. Langs het pad kom je enkele kilometers na Harzé vandaag een monument tegen ter herinnering aan Francis Vanmechelen (1931-1976), als lid van 'Les Amis de la Nature' (zusterorganisatie van SGR) een stille kracht achter GR AE.

Zuidelijk deel.
De eerste markering dateert uit 1965 (Semoisvallei) en vanaf 1969 verschenen de eerste (eenvoudige) wandelgidsen over GR AE. Hoewel... AE door de Belgische Ardennen was aanvankelijk een eerder onsamenhangend geheel. De eerste delen die werden gerealiseerd waren Orval-Bouillon, daarna Bouillon-Sorendal (Franse grens) en Martelange-Habay. Niet verwonderlijk dat de omgeving rond Bouillon en Florenville eerst aan bod kwam. Ook hier waren namelijk al recreatieve paden in gebruik dankzij de initiatieven van Maurice Cosyn en Touring Club. Het huidige wandelpad langs de Semois tussen Sainte-Cécile en Herbeumont bijvoorbeeld werd in 1921 uit het niets gemaakt door Touring Club en de VVV van Florenville. Het zuidelijke deel (GR AE-S) werd volledig in 1978 met de verbinding Habay-Florenville.

Noordelijk deel.
De realisatie van het noordelijke deel van de GR AE kende een nog veel langere geschiedenis. Het eerste deel dat werd uitgewerkt was Werbomont - Houffalize (47 km), in 1965. Een verlenging van 18 km tot Aywaille kwam er bijna 10 jaar later. Vreemd genoeg bleef het daar bij, een volledig geïsoleerd stuk AE. Financiële evenals praktische problemen lagen aan de grondslag van de hiaten. De verbindingen naar Monschau in het noorden (1991) en naar Martelange in het zuiden kwamen er 17 jaar later! (Zie lager). Het duurde dus zowat 26 jaar vooraleer het Waalse deel klaar was.

> Dit verslag is een poging om de verschillende puzzelstukjes van het Ardennnen-Eifelpad nog eens bij elkaar te leggen evenals de info die er over beschikbaar is. Uiteraard wandelden we het Ardennen-Eifelpad ook, ter illustratie daarvan een etappeverslag. Deze pagina's vormen geen reisgids maar vergemakkelijken misschien wel je planning voor een AE-tocht, en anders laat je je gewoon eens op virtuele wandelschoenen 793 km meeleiden door 4 landen, langs het mooiste natuurschoon dat het oude Ardennenmassief en de Duitse Eifelregio te bieden hebben.