> Tijdens de etappe van Agia Roumeli naar Loutro is er een korte moeilijke passage net voorbij de ingang tot de Aradhenakloof. Over een afstand van ongeveer 200 meter is het pad nogal smal langs een steile afgrond. Ook tijdens de populaire wandeling van Loutro naar Chora Sfakion zijn er enkele korte stukjes over een smal pad langs een afgrond, zowel voor als na Sweet Water Beach, maar het pad wordt onderhouden.

> Eigenlijk loopt E4 in feite weinig door de spectaculaire kloven waarvoor wandelen op Kreta zo bekend is. Met een beetje planning kan je echter de mooiste, zoals Faragi Samarias, Imbros, Irini en Aradhena combineren met de E4. Echte “klooffanaten” kunnen zelfs tussen Sougia en Agia Roumeli kloven exploreren waar echt nooit iemand komt. De bekende Samariakloof gaat pas begin mei open omwille van de hoge waterstand van het riviertje in de kloof tijdens de winter. Het heeft weinig zin om te proberen buiten deze periode illegaal door de kloof te gaan. In Agia Roumeli zag ik nl dat de waterstand en het debiet van het riviertje dat uit de Samariakloof komt veel te hoog was. Aangezien deze kloof op bepaalde delen erg smal is en al dat water er door moet kon ik me niet voorstellen dat een doorgang mogelijk zou zijn. (Met een raft misschien.)

> Rivierbeddingen die in de zomer droogstaan zijn in de vroege lente dikwijls beken geworden en zomerse beken zijn in de lente vaak uitgegroeid tot riviertjes. Dikwijls moet je schoeisel en kousen uittrekken om er over te geraken. Behalve het riviertje dat uit de Samariakloof kwam had ik geen problemen om vlot over te geraken.
> Vaak is een pad afgesloten door metalen hekken die deel uitmaken van een afsluiting om geiten en schapen binnen een bepaald gebied te houden. Gewoon openen (en weer sluiten) en verder stappen. Wanneer je het pad echter kwijt raakt en op kompas door het struikgewas loopt, kunnen deze afsluitingen echt een hinder zijn. Het is dan moeilijk en soms onmogelijk om een doorgang door de afsluiting te vinden zoals ik zelf ondervond.
> Enkele malen is er gewoon geen pad. E4 leidt de wandelaar dan vaak verder door middel van zwart/geel geverfde palen binnen zichtafstand. E4 maakt toch ook wel veel gebruik van asfalt.

> Vreemd genoeg liggen de enkele echt gevaarlijke stukken van E4 niet in het hooggebergte maar wel langs de kust. Ik zou hier zeker willen waarschuwen voor de tocht van Sougia naar Agia Roumeli waar over enkele korte stukken over een pad wordt gelopen met aan de linkerkant een steil oplopende wand en aan de rechterkant een steile afgrond met de zee 60 meter dieper. Het pad is hier bovendien erg smal, afgebrokkeld en van een korrelig onvast gesteente. Met bibberende benen ben ik er doorgeraakt. Het vraagt uiterste concentratie en een rugzak dragen is op zo’n moment bijzonder hinderlijk. Het kritiekste stuk ligt tussen de stranden Segonia en Domata. Het is een erg desolaat en weinig belopen stuk. Ook tijdens de afdaling naar Agia Roumeli zijn er enkele passages waar meer voorzichtigheid en concentratie geboden is. Lees ook deze link.

> E4 maakt een wat valse start de eerste dagen in Kreta. Vanuit Kissamo Kastelli wordt namelijk bijna enkel de asfaltweg gebruikt die naar het zuiden loopt. 50 km wordt zo afgelegd over het slingerende asfaltlint. Er is wel weinig verkeer en deze weg loopt door afwisselend landschap, maar het is toch aangenamer op onverharde paden te lopen. Er is echter een uitstekend alternatief (dat ik heb gevolgd). Vanuit Kissamo-Kastelli heb ik een pad gevolgd dat F1 heet en onregelmatig is gemarkeerd met een een rode+blauwe stip. Het pad is redelijk goed ingetekend op de kaart van Harms Verlag. Nabij Elafonisi eindigt F1 en kan je weer E4 volgen. Voor zover ik weet bestaat er geen padbeschrijving van F1. Intuïtie, oriëntatiegevoel en wat geluk zijn soms nodig om op het juiste F1 pad te blijven. Volg de kaart aandachtig. Ik ben in het begin hier weinig verkeerd gelopen ondanks de zwakke markering.

> De paden zijn vaak erg rotsig, goede wandelschoenen zijn dus echt wel nodig. E4 zoekt enkele malen grotere hoogtes op. De sneeuwlijn lag midden april rond 1300 meter. Boven 1700 meter kom je in grotere sneeuwvelden terecht en was de sneeuw tot 40 cm dik. Aangezien ik tijdens het eerste deel de kustroute volgde ken ik de toestand van de Alpiene versie van E4 niet die door de Lefka Ori bergen loopt. In Centraal Kreta loopt de E4 over de top van Kreta’s hoogste berg, de Psiloritis. Omwille van slechte weersomstandigheden (harde wind) op het moment dat ik de beklimming zou doen en omwille van een te verwachten dikke sneeuwlaag ben ik rond dit gebergte gewandeld in plaats van erover. Kretenzers vertelden me dat ik trouwens een ijsbijl en crampons zou nodig hebben. Na de Rouwaskloof zoekt E4 weer een hoogte op van 1660 meter, de sneeuwpassages waren gemakkelijk hier. Na het Lassithiplateau klimt de E4 tot 1820 meter nabij de berg Dikti. Aanzienlijke sneeuwvelden moet je hier overtrekken en voorzichtigheid is enkele malen geboden hier omwille van de steiltegraad van de besneeuwde hellingen. De hogere delen van de E4 wandel je best in goede weeromstandigheden. Een vroege start aan het begin van een bergetappe is een goed idee aangezien mist later op de dag (door stijgende wolken) voor oriëntatieproblemen kan zorgen.

> Witte bordjes met daarop een zwartomrande gele ruit en de tekst "E4" kom je vaak tegen over het hele eiland. Op bergtrajecten en eenzame stukken door wild gebied zijn deze bordjes vaak bevestigd aan geelzwarte palen wat de oriëntatie vergemakkelijkt. De bordjes hebben helaas wel erg last van vandalisme, vooral door de Kretenzische gebruikers van vuurwapens die er letterlijk ideale schietschijven in zien. Soms wordt er ook bewegwijzerd met geelzwarte verfpijlen. Enkele malen moet een bewegwijzering worden gevolgd van al bestaande lokale paden.
> De bewegwijzering is helaas weinig uniform en ontbreekt vaak op hele stukken en dikwijls op cruciale punten. De passage door dorpen en bij padsplitsingen is vaak (zelfs meestal) slecht aangeduid of ontbreekt volledig. De pijlen en bordjes alleen proberen te volgen zijn dus onvoldoende om je over de E4 te gidsen. Goed kaartmateriaal en padbeschrijvingen zijn essentieel. Verder maakte ik ( niet altijd succesvol) gebruik van een Suunto polscomputer, vooral van de hoogtemeter en kompasfunctie. Je oriënteren op een pad dat zich in vele bochten wringt is niet altijd evident. Ondanks al deze hulpmiddelen is verkeerd lopen vaak onvermijdelijk en je dient daarmee rekening te houden in je dagplanning. Soms is het een kwestie van wat aanvoelen hoe het pad verder zou kunnen lopen.