©
Luc Selleslagh 2011 - 2012 Trekkings.be
Startpagina
> Wandelen > GR 576
> Een lange dagetappe vandaag. het pad zet dan ook aan tot doorwandelen. Hoewel er onderweg het één en ander interessants te beleven is bestaat het traject voor een ongewoon hoge 75 % uit geasfalteerde wegen. Aanvankelijk blijven we nog in de omgeving van de grillige en mooie vallei van de Hoyoux. We wandelen door het netjes onderhouden watercaptatiegebied van het kasteeldomein van Modave. Voorbij het typisch Condruzische dorp Les Avins leidt een asfaltstreep door velden en langs weiden ons helemaal tot het oude dorpje Vervoz. Wat verder ligt Ocquier met een aantal mooie oude gebouwen.
> Na dit dorp zoeken we de jonge Néblonrivier op. Onverharde paden brengen ons naar en voorbij Oneux. Daarna volgt weer een lang asfalttraject maar de panoramische uitzichten over de valleiwanden van Néblon en Ourthe compenseren dat grotendeels. We wandelen hier trouwens over de oorspronkelijke GR 576, die slechts 44 km lang was. Tot slot een sterke afdaling in de Ourthevallei met het levendige stadje Hamoir als eindpunt.
> Het is theoretisch wel mogelijk om tussen de Pont de Bonne (te Barse-Vierset nabij Vyle-Tharoul en Modave) naar Hamoir te reizen met bus / trein maar het is wel een zeer ingewikkeld en tijdrovend gebeuren. Bus 126a brengt je (niet op zondag) naar en van Huy, waar je dan een eerste trein neemt door de Maasvallei en in Marloie een tweede door de Ourthevallei. Reken op 2 uren reistijd. Buslijn 126a bedient overigens nog enkele andere dorpen waar we passeren, zoals Les Avins en Bois-et-Borsu. Hamoir is per TEC-bus verbonden met Huy door bus 97 (niet op zondag) en uit Ocquier raak je in Luik met bus 90. In Hamoir kan je met de trein rechtstreeks in de meeste Ourthedorpen geraken en tot in Luik-Guillemins.
> Horeca onderweg bij de Pont de Vyle en de Pont de Bonne in de vallei van de Hoyoux kort voor het domein van Modave, in Ocquier en in Hamoir. Superette en bakker bij Pont de Bonne (kort voor het domein van Modave aan de N641). In Ocquier is een dorpswinkel aan de hoofdweg, kort bij de kerk. Ook winkels in Hamoir. Camping in Hamoir. Het kasteel van Modave is te bezoeken van 1 april tot 15 november.
> Horeca onderweg bij de Pont de Vyle en de Pont de Bonne in de vallei van de Hoyoux kort voor het domein van Modave, in Ocquier en in Hamoir. Superette en bakker bij Pont de Bonne (kort voor het domein van Modave aan de N641). In Ocquier is een dorpswinkel aan de hoofdweg, kort bij de kerk. Ook winkels in Hamoir. Camping in Hamoir. Het kasteel van Modave is te bezoeken van 1 april tot 15 november.
!!! Update april 12: Opgelet, 2012 en 2013 zijn overgangsjaren: GR 575 fuseert met GR 576, traject en bewegwijzering veranderen vrij radicaal.
>
De rivier over via een brugje en aan de andere oever rechts een prachtig paadje nemen dat de Hoyoux volgt, eerst langs dikke knotwilgen. Verderop sterk stijgen om een weg in Les Avins te bereiken. Deze volgen en verderop rechts door de hoofdstraat. Waaw, mooi dorp Les Avins. Prachtige typische stoere Condroz-huizen in kalkbreuksteen, het mag voor mij bij 'Les plus beaux villages de Wallonie', maar het staat niet op die lijst.
Oude marmergroeve
Vivaqua drinkwatercaptatie
> De Brusselse maatschappij voor watervoorziening (CIBE) startte hier in de valleiwanden in 1907 met galerijboringen voor watercaptatie. Bedoeling was om het zuivere water uit de Hoyouxvallei tot in het Brusselse te brengen.
> De Brusselse maatschappij voor watervoorziening (CIBE) startte hier in de valleiwanden in 1907 met galerijboringen voor watercaptatie. Bedoeling was om het zuivere water uit de Hoyouxvallei tot in het Brusselse te brengen.
Vervoz
> Een merkwaardig dorp of gehucht, Vervoz. Eigenlijk staan hier maar een stuk of 4 grote gebouwencomplexen + een neogotische kapel + een mooie vijver.
> Een merkwaardig dorp of gehucht, Vervoz. Eigenlijk staan hier maar een stuk of 4 grote gebouwencomplexen + een neogotische kapel + een mooie vijver.
> Niks doet vermoeden dat Vervoz zo'n rijke geschiedenis achter de rug heeft. Dat had alles te maken met de ligging van Vervoz op een kruising van 2 vrij belangrijke Romeinse heerwegen. Enerzijds kwam uit het westen de weg Bavay - Dinant- Keulen en anderzijds uit het zuiden de weg Aarlen - Hoei - Tongeren. Een echte Romeinse stad zoals bvb Tongeren, Bavay of Keulen ontwikkelde zich hier niet maar wel een vicus, Vervigum. In België zijn ongeveer een veertigtal zulke vici gelokaliseerd, ze vormden een belangrijke woonkern, geen stad maar ook veel meer dan één villa.
> Hier in Vervoz waren in de 1ste eeuw oa een Romeinse tempel, thermen en langwerpige woonhuizen. Ontgraven sporen van pottenbakkersovens wijzen er op dat er een zekere nijverheid was ontwikkeld. Er was bijna zeker ook een mansio, een soort hotel voor de reizigers en soldaten, gebouwd in vierkantvorm rond een koer. De meeste andere huizen lagen direkt langs de weg, Vervoz moet dus wat het uitzicht hebben gehad van een straatdorp. Foto's opgravingen. Niks dat daar nog aan herinnerd dus. Over de eeuwen heen werd de steen van de oude nederzetting gerecupereerd voor nieuwe huizen. Zo ging dat eeuwen lang. Hier in Vervoz heeft de plaatselijke baron eind 19de eeuw zo nog een pak bouwsteen laten uitgraven om die te gebruiken voor huizen te Ocquier. Verdere opgravingen in de 20ste eeuw brachten ondermeer een begraafplaats, keramiek en een geldschat aan het daglicht.
> In de middeleeuwen was Vervoz eigenlijk in privé-bezit van achtereenvolgens de adellijke geslachten de Merode en de Tornaco. Behalve een kasteel maakten 2 afhankelijke boerderijen en een smidse deel uit van de heerlijkheid. De neogotische kapel bij de grote vijver is gebouwd in 1867 en herbergt eigenlijk de familiekelder van de de Tornaco's. Je kan in de exclusieve omgeving van Vervoz wel overnachten in een mooie gîte maar voor 1 nachtje ben je hier helaas niet welkom. Uit de door bronnen gevoede vijvers ontspringt de Ruisseau d'Ocquier, een zijbeek van de Néblon.
> Hier in Vervoz waren in de 1ste eeuw oa een Romeinse tempel, thermen en langwerpige woonhuizen. Ontgraven sporen van pottenbakkersovens wijzen er op dat er een zekere nijverheid was ontwikkeld. Er was bijna zeker ook een mansio, een soort hotel voor de reizigers en soldaten, gebouwd in vierkantvorm rond een koer. De meeste andere huizen lagen direkt langs de weg, Vervoz moet dus wat het uitzicht hebben gehad van een straatdorp. Foto's opgravingen. Niks dat daar nog aan herinnerd dus. Over de eeuwen heen werd de steen van de oude nederzetting gerecupereerd voor nieuwe huizen. Zo ging dat eeuwen lang. Hier in Vervoz heeft de plaatselijke baron eind 19de eeuw zo nog een pak bouwsteen laten uitgraven om die te gebruiken voor huizen te Ocquier. Verdere opgravingen in de 20ste eeuw brachten ondermeer een begraafplaats, keramiek en een geldschat aan het daglicht.
> In de middeleeuwen was Vervoz eigenlijk in privé-bezit van achtereenvolgens de adellijke geslachten de Merode en de Tornaco. Behalve een kasteel maakten 2 afhankelijke boerderijen en een smidse deel uit van de heerlijkheid. De neogotische kapel bij de grote vijver is gebouwd in 1867 en herbergt eigenlijk de familiekelder van de de Tornaco's. Je kan in de exclusieve omgeving van Vervoz wel overnachten in een mooie gîte maar voor 1 nachtje ben je hier helaas niet welkom. Uit de door bronnen gevoede vijvers ontspringt de Ruisseau d'Ocquier, een zijbeek van de Néblon.
> De 17de eeuw was een harde periode doordat rondtrekkende vreemde legers er plunderen en moorden. Op 5 mei 1635 vond in de vlakten rond Les Avins een bloedige confrontatie plaats tussen het Spaanse machtsblok (Zuidelijke Nederlanden) en het Franse leger, de eerste van een lange reeks veldslagen tussen deze mogendheden in de Dertigjarige Oorlog. De Fransen wonnen en op het slagveld bleven duizenden doden achter. Ook later in de 17de eeuw kreeg Les Avins nog met plundering en geweld te maken, in die mate dat op een gegeven moment het dorp bijna uitgestorven was. Geen wonder dus dat de oudste delen van de stevige constructies (met name de ronde torens) die we in Les Avins vandaag nog zien, ook terug gaan tot die 17de eeuw.
> Traditioneel is Les Avins altijd een pastoraal dorp geweest van vooral schapenhoeders. In de 19de eeuw kwam daar sterk verandering in door de de snel ontwikkelende aktiviteit van vele steengroeven in de onmiddellijke omgeving. Dat verklaart ook de de vrij homogene stijl van de gebouwen in lokaal gewonnen steen. Overigens is in Les Avins vandaag nog een steenkappersatelier aktief, de gargouilles of waterspuwers die je onderaan de gevels ziet in het dorp zijn daar gemaakt.
> Traditioneel is Les Avins altijd een pastoraal dorp geweest van vooral schapenhoeders. In de 19de eeuw kwam daar sterk verandering in door de de snel ontwikkelende aktiviteit van vele steengroeven in de onmiddellijke omgeving. Dat verklaart ook de de vrij homogene stijl van de gebouwen in lokaal gewonnen steen. Overigens is in Les Avins vandaag nog een steenkappersatelier aktief, de gargouilles of waterspuwers die je onderaan de gevels ziet in het dorp zijn daar gemaakt.
De Hoyoux
> Het riviertje dat we nu al zovele malen hebben gekruist, sinds de Ferme de Vieux-Barse, ontspringt op een hoogte in de buurt van het Naamse dorp Verlée (Havelange). Al na zowat 2 km komt de jonge rivier de provincie Luik binnen en loopt ze na ongeveer 10 km hier door de vallei van de hoeve Tibiémont. In totaal heeft het rivierwater vanuit Verlée zowat 28 km afgelegd vooraleer het in Hoei in de Maas vloeit. De Hoyoux daalt van 290 meter naar 85 meter bij de Maas, een vrij hoog verval dus, zowat 6 %, wat de snelle stroming en licht watervallende loop verklaart. Aan de Hoyoux wordt vaak de titel van 'snelst stromende rivier van België' gegeven.
> Het riviertje dat we nu al zovele malen hebben gekruist, sinds de Ferme de Vieux-Barse, ontspringt op een hoogte in de buurt van het Naamse dorp Verlée (Havelange). Al na zowat 2 km komt de jonge rivier de provincie Luik binnen en loopt ze na ongeveer 10 km hier door de vallei van de hoeve Tibiémont. In totaal heeft het rivierwater vanuit Verlée zowat 28 km afgelegd vooraleer het in Hoei in de Maas vloeit. De Hoyoux daalt van 290 meter naar 85 meter bij de Maas, een vrij hoog verval dus, zowat 6 %, wat de snelle stroming en licht watervallende loop verklaart. Aan de Hoyoux wordt vaak de titel van 'snelst stromende rivier van België' gegeven.
Les Avins-en-Condroz
> Net voor wet het dorp binnen lopen komen we langs een oude archeologische site, inmiddels weer overwoekerd met struiken. Les Avins heeft een oeroude geschiedenis met sporen van bewoning die zelfs terug gaan tot het neolithicum. Alles wijst erop dat er tijdens de duizenden jaren die daarop volgden ook vaak menselijke aanwezigheid was. Wellicht was er in de 9de eeuw al een christelijke gemeenschap van waaruit het middeleeuwse dorp groeide.
> Net voor wet het dorp binnen lopen komen we langs een oude archeologische site, inmiddels weer overwoekerd met struiken. Les Avins heeft een oeroude geschiedenis met sporen van bewoning die zelfs terug gaan tot het neolithicum. Alles wijst erop dat er tijdens de duizenden jaren die daarop volgden ook vaak menselijke aanwezigheid was. Wellicht was er in de 9de eeuw al een christelijke gemeenschap van waaruit het middeleeuwse dorp groeide.
> Van de kerk is enkel een deel van de toren erg oud (11de eeuw) de rest is 17de en 19de eeuws. In de kerk staat een schitterende doopvont uit de 14de-16de eeuw. Verder is er in Les Avins nog een klein archeologisch museum en er is ook nog het privémuseum van Pol Ross, met honderden grammofonen en radio's naast allerlei lokale merkwaardigheden.
Vyle-et-Tharoul, Pont de Vyle
> In 1922 werden de installaties in gebruik gesteld. Vanaf 1941 wordt CIBE (Compagnie Intercommunal des eaux) eigenaar van dit deel van de Hoyouxvallei, ongeveer 500 hectaren tussen Bonne en Les Avins, inclusief het kasteel van Modave. CIBE veranderde enkele jaren geleden van naam, 'Vivaqua' is de naam van de intercommunale maatschappij tegenwoordig. Ze staat in voor de watervoorziening van meer dan 2 miljoen mensen in de 3 Belgische gewesten. Uiteraard komt al dat water niet van hier. Een ander belangrijk captatiegebied ligt in de bovenvallei van de Bocq (omgeving Spontin, Durnal en Crupet). De winning in Modave alleen is goed om ruwweg 200.000 mensen dagelijks van water te voorzien.
De Hoyoux bij Vyle-et-Tharoul
> In het centrum van Oneux loopt GR 576 even links de doorgangsweg op, dan dadelijk rechts verder om even later wat langere tijd over een oude, brede, stenige, stijgende weg te lopen. Als je kort bij de N 814 komt naar links om deze weg over te steken. Aan de andere kant vervolgen we nog steeds stijgend over een kiezelweg. De aanvankelijk wat bochtende weg loopt uiteindelijk in een rechte lijn naar een opvallende linde naast een bosje, Croix des Combes. De linde staat op een hoogte van 310 meter, het hoogste punt van onze tocht tussen Ocquier en Hamoir.
> Daar rechts over een prettig pad dat tussen de oude spoorwegbedding (sinds 2010 geasfalteerd als RAVeL) en de Hoyoux loopt. Zo komen we bij een café-restaurant aan de Pont de Vyle. Hier over enkele honderden meters de route N641 volgen naar rechts, tot de Pont de Bonne, gelegen op een oud kruispunt van streekwegen waar de Bonne in de Hoyoux vloeit. Er zijn hier cafés, een bakker en een superette. De plek vormt wat een 'bottle neck' waarlangs nogal wat passage is van autotoeristen en motards, genoeg voor een draaiende horeca.
> Onder de eerste warme zonnestralen op een terras een koffie gedronken die heerlijk smaakte én de passage langs de bakkerij was te verleidelijk om niet even binnen te wippen om een éclair te kopen.
> Onder de eerste warme zonnestralen op een terras een koffie gedronken die heerlijk smaakte én de passage langs de bakkerij was te verleidelijk om niet even binnen te wippen om een éclair te kopen.
> In Ocquier zijn een paar cafés en een buurtwinkel kort bij de kerk. Aan de hoofdweg door Ocquier, tegenover de kerk, een straat nemen. Na 500 meter een meer oostelijk lopende weg nemen die na een tijdje kort daalt naar een vallei waarin enkele beken de jonge Néblon vormen. Hier is de Néblon in feite nog genoemd naar één van haar toevoerbeken, de Ruisseau de l'Ombre. Na het oversteken van deze beek wisselt GR 576 een paar maal van bospad maar alles is goed gemarkeerd.
> Vanaf nu tot in Hamoir lopen we te samen met het Sentier pédestre de l'Ourthe et de Néblon, dat in omgekeerde richting is gemarkeerd met het konijnsymbool. Bij het oversteken van de beek hebben we ongemerkt ook de provincie Luik verlaten. Tot kort voor Hamoir lopen we door een noordelijke uithoek van de provincie Luxemburg. De dorpen en gehuchten die passeren liggen op het grondgebied van de gemeente Durbuy. Het bospad stijgt weer de vallei uit en gaat over in een grassig pad dat de rand volgt van een lange boomgaard. Deze veldweg bereikt uiteindelijk het wat afgelegen dorpje Oneux.
> Bois heeft een Romaanse kerk met 14de eeuwse fresco's. In Bois-et-Borsu 2 X een asfaltweg kruisen en verder rechtdoor aan de andere zijde van de kam. Iets verder links om de tunnel te nemen die onder de vierbaans N63 loopt. Meedraaien met deze weg en blijven volgen. Deze daalt in een valleitje temidden van velden en stijgt weer even. Hier kies je een betonweg links (weinig markeringmogelijkheid). Steeds deze weg volgen tot in Vervoz.
> Vanaf de linde zullen we nu tot bijna in Hamoir weer over een (rustige) asfaltweg lopen maar het is wel een prachtig panoramisch pad. Even rechts dalen op dit oude kruispunt van veldwegen, 400 meter verder links meedraaien en deze weg blijven volgen als hij verderop in een korte links-rechtsloop weer de oorspronkelijke noordoostelijke richting volgt. Ik vraag me af of de oorspronkelijke weg niet gewoon rechtdoor liep vanaf de de linde bij het Croix des Combes.
> We lopen nu de hele tijd op de scheidingslijn van de stroomgebieden en valleien van Néblon (links) en Ourthe (rechts). Padmarkering is niet altijd evident door te weinig steunpunten maar de schilder van SGR heeft werkelijk zijn best gedaan. Verderop krijgen we allerlei tussenafstanden te lezen en zijn er aanmoedigingsleuzen geschilderd. Onder een warme herfstzon zonder wind was het hier zalig wandelen, maar in slechte weersomstandigheden ben je wel volledig blootgesteld aan de weerselementen. Ik zou hier zo relatief hoog en blootgesteld ook niet willen lopen bij bliksem. Bij het Croix de Mouchette is een rustbank.
> We lopen nu de hele tijd op de scheidingslijn van de stroomgebieden en valleien van Néblon (links) en Ourthe (rechts). Padmarkering is niet altijd evident door te weinig steunpunten maar de schilder van SGR heeft werkelijk zijn best gedaan. Verderop krijgen we allerlei tussenafstanden te lezen en zijn er aanmoedigingsleuzen geschilderd. Onder een warme herfstzon zonder wind was het hier zalig wandelen, maar in slechte weersomstandigheden ben je wel volledig blootgesteld aan de weerselementen. Ik zou hier zo relatief hoog en blootgesteld ook niet willen lopen bij bliksem. Bij het Croix de Mouchette is een rustbank.
> De weg die naar het dorpje Grand Houmart loopt laat je rechts liggen om over dezelfde weg te vervolgen. Ook hier heeft De plaatselijke schilder van SGR extra zijn best gedaan om de eentonigheid van het rechte traject wat te breken met zijn schilderwerk van bordjes en afstanden. Het volgende doel op de waterscheidingslijn is de watertoren van Hermanne. GR576 passeert in de lengte door dit straatdorp. Als je de architectuur van de huizen hier bekijkt merk je een mix van bouwstijlen tussen Ardennen en Condroz.
> Voorbij Hermanne dalen we in een beboste beekvallei om rechtdoor weer hoogte te winnen. Een eind verder gaat het asfalt eindelijk over in een grasweg. Als we bij bos komen verlaten we weer de provincie Luxemburg. We zetten een lange daling in over een prachtig pad op een vrij scherpe waterscheidingslijn. In mei kan het massaal aanwezige daslook een doordringende lookgeur verspreiden.
> Néblon en Ourthe komen hier steeds korter bij elkaar, het plateau versmalt sterk en uiteindelijk wandel je langs de linkerkant (vallei Néblon) van een beboste helling dalend naar Hamoir. Het begon inmiddels stilaan te schemeren, te donker in het bos om nog foto's te nemen. Een mooi pad dat gestaag daalt brengt je eerst bij een afleidingskanaal van de Néblon. Over een brugje kom je in Hamoir bij een enorme den en beuk, prachtige bomen. De N831 op naar links, dan rechts over een verharde wegje langs de hier gekanaliseerde Néblon.
> Voorbij Hermanne dalen we in een beboste beekvallei om rechtdoor weer hoogte te winnen. Een eind verder gaat het asfalt eindelijk over in een grasweg. Als we bij bos komen verlaten we weer de provincie Luxemburg. We zetten een lange daling in over een prachtig pad op een vrij scherpe waterscheidingslijn. In mei kan het massaal aanwezige daslook een doordringende lookgeur verspreiden.
> Néblon en Ourthe komen hier steeds korter bij elkaar, het plateau versmalt sterk en uiteindelijk wandel je langs de linkerkant (vallei Néblon) van een beboste helling dalend naar Hamoir. Het begon inmiddels stilaan te schemeren, te donker in het bos om nog foto's te nemen. Een mooi pad dat gestaag daalt brengt je eerst bij een afleidingskanaal van de Néblon. Over een brugje kom je in Hamoir bij een enorme den en beuk, prachtige bomen. De N831 op naar links, dan rechts over een verharde wegje langs de hier gekanaliseerde Néblon.
> Je volgt hier de laatste honderden meters van de Néblon die ietsje verder in de Ourthe uitmondt. Bij de Ourthe-oever links naar de brug . Het was nu echt wel donker, tijd om hier in Hamoir dringend de camping op te zoeken. Ze ligt kort bij het centrum. Deze gemeentecamping bestaat vooral uit stacaravans, maar het was hier alvast veel rustiger dan op die van Comblain-au-Pont. Een receptionist was helemaal niet te bekennen, maar gelukkig had je voor de douches geen munten nodig. Versleten sanitair maar ja het was gratis kamperen.
La fête des pommes onder de appelbomen aan het kasteel van Modave
Kasteel van Modave, voorgevel
Ingenieursplan van het waterliftsysteem van Modave. Linksboven kasteelheer Jean-Gaspard Ferdinand, rechtsboven de man die als uitvinder van de ingenieuze constructie wordt beschouwd, Rennequin Sualem (1645 -1708) zoals afgebeeld op een portret door de 19de eeuwse schilder François Haeseleer.
Onderweg naar Les Avins
Watermolen van Ocquier
Vuurvlindertje
Icarusblauwtje
De linde van Croix des combes
Croix Mouchette, ideale rustplek (als het niet bliksemt...)
Grand Houmart
11de eeuwse kerk met 17de eeuwse toren
Lijstershoeve (Ferme aux Grives)
16de eeuwse kopjes op de 14de eeuws doopvont van Les Avins
Vervoz, 18de eeuws château
Onderweg van Les Avins naar Bois-et-Borsu over een asfaltstreep
Vervoz, kapel de Tornaco, gebouwd met afgemeten kalksteenblokken zonder cement tussen.
Kerk van Les Avins
Onderweg naar Les Avins
Detail van de 16de eeuwse doopvont
Ingang Park van Vivaqua
Verdwenen Petit-Modave (oude postkaart)
> GR576 draait Vervoz uit over asfalt en volgt dit asfaltwegje richting Ocquier. Bij de N641 lopen we Ocquier in. Eerst nog even een rondje maken over een leuk door bomen 'overdakt' pad, dan langs het nog werkende rad van een watermolen (levert electriciteit aan de woning) om links over een graspaadje even te klimmen naar het centrum van Ocquier.
Ocquier
> Opnieuw een mooi Condroz-dorp met best wat karakter. De bewoners van de kleine huizen achter de kerk fleuren bovendien hun gevels op met geraniums en andere bloemen waardoor de grijze kaksteengevels eerder een zachte zuiderse sfeer uitstralen. De Cour des Moines heeft nog middeleeuwse sfeer.
> De ligging van Ocquier, aan één kant tegen een steile helling aan (waarlangs we Ocquier binnen kwamen), duidt ook hier op de verdedigende en controlerende functie die de vroegste nederzetting moet hebben gehad. In de periode dat de abdij van Stavelot over grote delen van de Condroz en de Ardennen de plak zwaaide ontwikkelde ook Ocquier zich al, in de 9de of 10de eeuw. Hoewel er sporen zijn dat er hier al een versterking moet zijn geweest in de tijd dat de Romeinse weg werd gebouwd waarlangs de vicus Vervoz ontwikkelde. Uit de periode van de eeuwenlange macht van de abdij van Stavelot is nog een grenspaal over. Hij staat 2 km ten noorden van Ocquier, langs de N641.
> Opnieuw een mooi Condroz-dorp met best wat karakter. De bewoners van de kleine huizen achter de kerk fleuren bovendien hun gevels op met geraniums en andere bloemen waardoor de grijze kaksteengevels eerder een zachte zuiderse sfeer uitstralen. De Cour des Moines heeft nog middeleeuwse sfeer.
> De ligging van Ocquier, aan één kant tegen een steile helling aan (waarlangs we Ocquier binnen kwamen), duidt ook hier op de verdedigende en controlerende functie die de vroegste nederzetting moet hebben gehad. In de periode dat de abdij van Stavelot over grote delen van de Condroz en de Ardennen de plak zwaaide ontwikkelde ook Ocquier zich al, in de 9de of 10de eeuw. Hoewel er sporen zijn dat er hier al een versterking moet zijn geweest in de tijd dat de Romeinse weg werd gebouwd waarlangs de vicus Vervoz ontwikkelde. Uit de periode van de eeuwenlange macht van de abdij van Stavelot is nog een grenspaal over. Hij staat 2 km ten noorden van Ocquier, langs de N641.
> De oudste gebouwen van Ocquier dateren vooral uit eind 17de eeuw, waaronder enkele hoeves. De meest opvallende is de zogenaamde Lijstershoeve die vroeger blijkbaar als reizigershospitaal dienst deed en ondermeer pelgrims voor Santiago de Compostela ontving. Dat gebouw wordt ook wel eens 'de hoeve van de 100 vensters' genoemd. De Castel du Val d'Or was ook een hoeve, werd later een postrelais en is nu een restaurant. Van de Sint-Remacluskerk zijn nog oudere delen over uit de 11de eeuw. De grootte van het oorspronkelijke romaanse basilica-plan duidt er op dat Ocquier een nederzetting van belang was. Binnenin staat ook hier een mooie doopvont.
Croix des combes
> Het kruis vond ik niet maar misschien keek ik niet goed tussen het dichte gebladerte van de linde. Het moet tegen of aan de boom staan of hangen. 'Combes' betekent zoiets als holte of inzinking. Dat zou dus op de gedeeltelijk holle stam van de linde kunnen slaan maar meer waarschijnlijk heeft het eerder betrekking op de hoge ligging tussen de ingesneden dalen van de Néblon en Ourthe. De linde is een oude spijkerboom, waar passanten nagels inklopten om zo symbolisch hun kwalen achter te laten. Dat in onbruik geraakt ritueel was eeuwenlang in zwang om bvb tandpijn of andere acute pijnen te verdrijven.
> Het kruis vond ik niet maar misschien keek ik niet goed tussen het dichte gebladerte van de linde. Het moet tegen of aan de boom staan of hangen. 'Combes' betekent zoiets als holte of inzinking. Dat zou dus op de gedeeltelijk holle stam van de linde kunnen slaan maar meer waarschijnlijk heeft het eerder betrekking op de hoge ligging tussen de ingesneden dalen van de Néblon en Ourthe. De linde is een oude spijkerboom, waar passanten nagels inklopten om zo symbolisch hun kwalen achter te laten. Dat in onbruik geraakt ritueel was eeuwenlang in zwang om bvb tandpijn of andere acute pijnen te verdrijven.
Je moet goed zoeken om nog nagels te vinden. Door verdikking 'slokte' de linde de nagels op. Met een metaaldetector wordt het wat duidelijker. Al zeker midden 18de eeuw is hier een kruis, waarschijnlijk nog veel langer.
Croix Mouchette
> Het huidige kruis werd hier geplaatst op 10 november 2005 en vervangt een ouder, identiek maar verweerd kruis. Sponsor van dat vernieuwde kruis was een zekere mevrouw Mouchette maar eigenlijk heeft ze voor zover bekend niet rechtstreeks te maken met de naamsoorsprong. Wellicht was de overeenkomst enkel een motivatiebron om de plek in ere te herstellen. De echte oorsprong van dit eikenhouten kruis is ook weer verweven met een legende waarvan de echtheid moeilijk hard is te maken. Een man met de naam Mouchette was enkele eeuwen geleden op weg naar huis met een kar hooi. Onderweg brak een hevig onweer los. De boer ging onder de kar schuilen maar dat kon niet voorkomen dat hij door de bliksem
> Het huidige kruis werd hier geplaatst op 10 november 2005 en vervangt een ouder, identiek maar verweerd kruis. Sponsor van dat vernieuwde kruis was een zekere mevrouw Mouchette maar eigenlijk heeft ze voor zover bekend niet rechtstreeks te maken met de naamsoorsprong. Wellicht was de overeenkomst enkel een motivatiebron om de plek in ere te herstellen. De echte oorsprong van dit eikenhouten kruis is ook weer verweven met een legende waarvan de echtheid moeilijk hard is te maken. Een man met de naam Mouchette was enkele eeuwen geleden op weg naar huis met een kar hooi. Onderweg brak een hevig onweer los. De boer ging onder de kar schuilen maar dat kon niet voorkomen dat hij door de bliksem
werd getroffen. In zo'n geval werd dan vaak een 'Croix d'occis' geplaatst, dat zijn kruisen voor personen die op onnatuurlijke wijze om het leven kwamen. Lokale historici wijzen er echter op dat zo'n croix d'occis bijna zonder uitzondering in steen werden gemaakt.
> Je vraagt je misschien af waarom de loop van de Hoyoux hier gekanaliseerd werd. Ondanks het vrij zuivere rivierwater wil men vermijden dat het rivierwater doordringt in de waterlagen van het gebied. Het zuiver water uit de zowat 6 kilometer ondergrondse galerijen wordt immers rechtstreeks doorgepompt naar het Brusselse.
> Wat de Hoyoux betreft, vormen Havelange en Modave de belangrijkste captatiepunten. Uit de ondergrondse galerijen wordt zo'n 50 à 80.000 kubieke meter water per dag opgevangen. Het natuurbeheer van de vallei wordt overgelaten aan natuurverenigingen. Met name de kalkhoudende hellingen brengen een interessante plantengroei voort.
> Wat de Hoyoux betreft, vormen Havelange en Modave de belangrijkste captatiepunten. Uit de ondergrondse galerijen wordt zo'n 50 à 80.000 kubieke meter water per dag opgevangen. Het natuurbeheer van de vallei wordt overgelaten aan natuurverenigingen. Met name de kalkhoudende hellingen brengen een interessante plantengroei voort.
Kasteel van Modave
> Het kasteel dankt zijn naam aan het eerste adellijke familiegeslacht dat het kasteel en zijn eigendommen zowat 3 eeuwen beheerde. De Modaves woonden er van de 13de tot de 16de eeuw. De daaropvolgende eeuwen was het eigendom van meer adellijke geslachten met klinkende namen. In 1941 werd het hele domein van Modave opgekocht door de Brusselse watermaatschappij CIBE, nu Vivaqua (zie lager). Ze openden het kasteel voor het grote publiek en dat is nog zo tot vandaag.
> Het kasteel dankt zijn naam aan het eerste adellijke familiegeslacht dat het kasteel en zijn eigendommen zowat 3 eeuwen beheerde. De Modaves woonden er van de 13de tot de 16de eeuw. De daaropvolgende eeuwen was het eigendom van meer adellijke geslachten met klinkende namen. In 1941 werd het hele domein van Modave opgekocht door de Brusselse watermaatschappij CIBE, nu Vivaqua (zie lager). Ze openden het kasteel voor het grote publiek en dat is nog zo tot vandaag.
> De huidige gebouwen werden opgetrokken in de 2de helft van de 17de eeuw in opdracht van graaf van Marchin, Jean-Gaspard Ferdinand. De stijl lijkt erg op die van een typisch Frans kasteel uit die tijd. Van waar we het kasteel van Modave benaderen geeft het kasteel en zijn tuinen een opengewerkt residentieel beeld. Als je dit kasteel echter zou zien vanaf de achterkant, dan krijg je een heel ander beeld, veel meer dat van een versterkte burcht, een arendsnest gebouwd op een verticale rotwand hoog boven de Hoyoux.
> Overigens liet de graaf van Marchin bij de bouw van zijn kasteel een voor die tijd ingenieus systeem ontwikkelen om het water van de diep gelegen Hoyoux tot in zijn kasteel te brengen. Door middel van een hydraulisch systeem en schoepenraderen werd het rivierwater 50 meter hoger gebracht. Inventief voor die tijd, de waterhuishouding van het kasteel van Versailles zou zijn gebaseerd op de plannen van Modave. Alles word je haarfijn uitgelegd in de kelders van het kasteel zelf met een maquette van het rad. Modave en water: Het lijkt prima samen te gaan met Vivaqua als goed beheerder van het kasteel.
> Bezoek aan het kasteelinterieur: Van Pasen tot 15 november. Website met openingsuren. Voorzie voor het bezoek een goed uur. Het is best de moeite: In de rijkelijk gedecoreerde kamers is nog heel wat meubilair en kameraankleding uit de 17de tot 19de eeuw te bekijken. Je krijgt ook een audiogids mee voor autoguiding. Bij mooi weer kan je ook op de terrassen aan de achterkant en zo zie je ondermeer over de vallei van de Hoyoux hoe het traject van GR 576 verder loopt en hoe de watervoorziening naar het kasteel werd gereguleerd met het ingenieuze waterrad.
> Via een brugje de Hoyoux over en aan de andere kant teruglopen door de vallei. We lopen langs Petit Modave waarbij je je misschien afvraagt waar dat dorp ergens is. Wel het is geleidelijk 'opgeruimd' met de explotaitie als waterwinningsgebied. Enkel dat éne gerestaureerde huis in de vallei is overgebleven. Vroeger zou hier een hele nederzetting zijn geweest, bestaande uit een molen, kapel, huizen, stallen en schuren.
>Einde links over een stevig stijgend bospaadje dat snel uitvlakt en naar het kasteel van Modave leidt. Feest van de appel hier vandaag. Leuk, maar ik ben een beetje vroeg. Het kasteel is nog gesloten en bovendien ben ik wellicht niet zo welkom met mijn beslijkte bottinnen in de grandeur van het château.
> We gaan rechts door het bos en klimmen naar het agrarisch plateau. Hogerop langs de bosrand verder tot je de Ferme de Tibiémont bereikt. Het is een 19de eeuwse vierkantshoeve, hoofdzakelijk in kalkbreuksteen opgetrokken. Daar links om af te dalen in de Val de Tibiémont. We komen hier weer bij de snelstromende, jonge Hoyoux.
Bij het kasteel van Modave ligt een boomgaard van 250 appelaars
> Een koude start vanmorgen vanuit mijn bivakkeerplek in de velden niet zo ver van Marchin. Mijn tentzeil heeft een respectabele leeftijd en is over de jaren heen absorberend geworden. Bevroren condens op de binnenkant en rijm op de buitenkant hebben er een 'kartonnen zeil' van gemaakt. Ik plooi het bevroren tentzeil dan zo maar op en ga het later op de dag wel drogen, er is immers zonnig weer aangekondigd.
> Het wordt al laat licht. Even voor 8 was ik ingepakt en weg. Fris weer dus, wat stevig doorstappen om de spieren 'te smeren' en het warmer te krijgen. Over een nat en ingesneden graspad dat verderop langs een hangar loopt. Deze weg raakt bijna een woonwijk van Vyle-et-Tharoul maar neemt dan een licht stijgende asfaltweg links die verder daalt naar de Hoyoux.
> Het wordt al laat licht. Even voor 8 was ik ingepakt en weg. Fris weer dus, wat stevig doorstappen om de spieren 'te smeren' en het warmer te krijgen. Over een nat en ingesneden graspad dat verderop langs een hangar loopt. Deze weg raakt bijna een woonwijk van Vyle-et-Tharoul maar neemt dan een licht stijgende asfaltweg links die verder daalt naar de Hoyoux.
Gekanaliseerde Hoyoux
Receptieruimte met rijkelijke stukwerkdecoratie
Mooie fontein binnen de kasteelmuren, vermoedelijk werd het water aangevoerd via het waterliftsysteem van het kasteel.
> Aan het kasteel volgt GR 576 een dreef en gaat dan rechts langs een muurafsluiting van het kasteeldomein. Het hele domein wordt beheerd als natuurgebied hier. We dalen over een asfaltwegje af in een rustig valleitje waardoor de gekanaliseerde Hoyoux loopt. Heerlijk genieten hier op een bankje van de eerste warme zonnestralen die de bedauwde vallei aan het dampen zet.
> Een heerlijk begin van een zonnige zondag. Nu zijn we pas echt klaar voor meer GR 576. Fluitend weer op weg. Vanaf hier tot in Les Avins is het schitterend wandelen. Even de N636 naar rechts volgen en in een bocht naar links door het Park van Vivaqua, gelegen aan een indrukwekkende rotsmuur. Aan een vlakke rotswand is ook te zien dat hier vanaf de 19de eeuw een marmergroeve was. Oorspronkelijk dacht ik vorige nacht hier te bivakkeren. Dat is blijkbaar niet alleen uitdrukkelijk verboden, een tent op de kortgeschoren 'pelouse' zou hier zeker de aandacht hebben getrokken.
> Hier eindigt een mooi deel van GR 576. Deze dagetappe loopt tot bijna in Hamoir grotendeels verder over lange asfaltstroken. Voor je de kerk van Les Avins bereikt links. Verderop een weg kruisen en dan enkele kilometers gewoon rechtdoor naar de crête aan de horizon waarop je in de verte de huizen van Bois-et-Borsu ziet liggen.
> Het open weide- en akkergebied voor ons kleurde in mei 1635 rood van het bloed. Zo'n 50.000 soldaten van het Spaanse leger (Zuidelijke Nederlanden) en het Franse leger gingen hier mekaar te lijf. Als het stof was opgetrokken bleven er daarvan vele duizenden dood achter. Daarmee was definitief de oorlog tussen beide landen ingezet, vele andere veldslagen volgden nog daarna. Je komt langs een infobord waar je het hele verhaal meer in detail kan vernemen.
> Het open weide- en akkergebied voor ons kleurde in mei 1635 rood van het bloed. Zo'n 50.000 soldaten van het Spaanse leger (Zuidelijke Nederlanden) en het Franse leger gingen hier mekaar te lijf. Als het stof was opgetrokken bleven er daarvan vele duizenden dood achter. Daarmee was definitief de oorlog tussen beide landen ingezet, vele andere veldslagen volgden nog daarna. Je komt langs een infobord waar je het hele verhaal meer in detail kan vernemen.
