Puits Hayard

> De Puits Hayards is eigenlijk een ondiepe waterput, voor drievierde gevuld met kristalhelder water. Aan dat water werd een wonderlijke kracht toegeschreven tegen allerlei kwaaltjes, met name oogziekten. Hoe dat water aan zijn genezende kracht kwam zit als volgt in elkaar. Op een nacht drongen dieven een kapel in de buurt binnen. Onder de waardevolle stukken waarop ze beslag legden hoorde ook de ciborie. Op hun vluchtweg ontdeden de dieven zich van de hosties die nog in de ciborie waren. Ze gooiden die in de Puits Hayard, waarop het water miraculeuze genezingskracht kreeg. Helaas is daarvan nu niet veel meer te merken. De put was helemaal opgedroogd toen ik er passeerde. Gelukkig is mijn oogzicht nog voldoende om GR-tekens te vinden.

Croix de Septroux

> Het is duidelijk dat dit kruis er niet is gezet voor de intieme passant. Bedoeling is natuurlijk dat dit kruis de hele omgeving domineert en zichtbaar is van uit de vallei van de Amblève, vandaar ook de lampjes. Het eerste kruis werd hier al geplaatst in 1937, ter gelegenheid van één of ander lokaal katholiek feest. Het huidige kruis dateert uit 1982.

de plaats: De Amblève-huislook of in het Frans 'Joubarbe d'Aywaille'.
> Het natuurreservaat, waar je dus eigenlijk niet door loopt, wordt al 100 jaar bedreigd. Edmond Rahir, die veel heeft betekent voor de bescherming en toeristische valorisatie van deze Amblève-streek was toen, begin 20ste eeuw, echt een pionier in België toen hij in een tijd waar natuurbescherming amper bestond al Heid des Gattes op een lijst zette van natuurstukken die een beschermd statuut verdienden. Decennia lang is er afgraving geweest voor ertswinning. Dat is al een tijdje gestopt, maar tegenwoordig komt de bedreiging van lager.
> Tussen de Amblève en Heid des Gattes loopt een weg van Aywaille naar Remouchamps. Omwille van het gevaar van vallende rotsblokken uit de Heid des Gattes-kam is de weg al jaren afgesloten. Er zijn al lang plannen om duizenden tonnen rots weg te blazen langs de wegkant om een veiligere doorgang te garanderen. Dat is echt een aanslag op de unieke natuur van Heid des Gattes en er wordt dan ook vanuit natuurorganisaties hevig protest aangetekend wat een lange procedureslag tot gevolg heeft. De weg is dus al enkele jaren afgesloten, ook voor voetgangers. Je zou het natuurreservaat langs onder kunnen benaderen maar het is eigenlijk illegaal, wat duidelijk aangegeven staat op de versperring bij de verboden weg.

Château d'Amblève

> De oudste bronnen die de aanwezigheid van een versterking melden gaan terug tot de 9de eeuw. In de middeleeuwen ging de vesting talloze malen over in de handen van nieuwe feodale krijgsheren.

> De ligging en stoere opbouw van de constructie laten er geen twijfel over bestaan dat de burcht vooral controlerende en militaire functie had. In 1578 wordt de vesting verwoest in de godsdienstoorlogen tussen de Spaanse katholieken en de Hollandse calvinisten. Ze zou nooit meer in de oude glorie worden hersteld.
> Meer dan 400 jaren later is het eigenlijk verrassend om te zien dat er nog zoveel muren van recht staan. En natuurlijk hangt er rond spookachtige ruïnes hier in de Ardennen altijd wel een legende. Ook dit kasteel is verbonden met het hoofse epos van de vierheemskinderen, maar het is vooral het drama rond Blanche de Montfort dat tot de verbeelding spreekt.
> Blanche de Montfort vermoordde hier haar voormalige minnaar en diens vrouw om zich daarna zelf van het kasteel naar beneden te storten. Op de vooravond van Allerheiligen loop je hier liefst niet over GR571, de kans is groot dat je rond de ruïnes Blanche ziet rondspoken…

Heid des Gattes

> Heid des Gattes is Waals voor geitenheuvel, het is een beboste scherpe kam, gelegen naast een verlaten steengroeve. Het eigenlijke reservaat krijg je langs GR 571 niet te zien, het is trouwens door de steilte moeilijk toegankelijk en afgeschermd. Daar is alle reden toe want er groeit ondermeer een plantje dat nergens anders in Europa in het wild voorkomt, het heeft dan ook een specifieke naam die referereert naar

Grotten Remouchamps

> Dit is één van de oudste attrakties van de Ardennen. Tesamen met de waterval van Coo was dit lange tijd dé trekpleister in de vallei van de Amblève. In 1820 start de Luikse professor Philippe-Charles Schmerling een eerste onderzoek. Sinds 1829 komen er toeristen, hoewel er toen maar een 80 meter galerij te bezoeken was. In het begin van de 20ste eeuw

vindt er voor het eerst grondig onderzoek plaats en worden de galerijen gedetailleerd in kaart gebracht. Vanaf 1913 zijn langere delen van de galerijen te bezoeken en komt er een regelmatige toeristenstroom op gang.
> Onderzoek en toegankelijk maken van de grotten is voor een groot deel het werk van geoloog Edmont Rahir. We kwamen zijn naam al eerder tegen op de pagina over de geschiedenis van GR 571. Tegenwoordig zijn er zowat 2 kilometer aan galerijen op 2 verdiepen opengesteld. Opmerkelijkste zaal is de 40 meter hoge kathedraalzaal met grillige stollingen. Deel van het spektakel tijdens een bezoek is de terugtocht per bootje over de volledig onderaardse rivier Rubicon.
> Biezonder merkwaardig is dat het riviertje Rubicon wordt gevoed door water dat in een wijde omgeving rond Remouchamps in allerlei – door kalkoplossing ontstane – verdwijngaten is terechtgekomen. Zo’n verdwijngaten of ‘chantoirs’ kan je volop bekijken langs een ander GR-pad, GR 576, zie het verslag over dit pad op deze site.

> 100 jaar geleden werd er duidelijk met minder respect voor de natuurlijke kunstwerken in de grot omgesprongen, met nogal wat afgebroken stalactieten en stalagmieten als gevolg. Verlichting gebeurde met fakkels, zwarte roetafzetting op de druipsteenformaties vormt daar ook nu nog een onuitwisbaar spoor van.
> Binnenin overwinteren ook verscheidene soorten vleermuizen, maar liefst 12 verschillende soorten zijn er waargenomen. In het water van de Rubicon leven een soort blinde en transparante garnaaltjes.

> Een bezoek aan de grotten van Remouchamps bestaat uit een wandeling langs galerijen, zalen en druipsteenformaties. Daarna vaar je over 700 meter de Rubicon af met als hoogtepunt op het einde een enorme kalkzuil die feeëriek is verlicht en ‘de palmboom' heet. De grotten zijn dagelijks te bezoeken met een gids, foto’s nemen is verboden, voorzie anderhalf uur. Trek iets warms aan voor een zomers bezoek, de temperatuur is er zo’n 12° tijdens de zomer en 8 à 10° ‘s winters. Die lichte schommeling wordt veroorzaakt door de watertemperatuur van de Rubicon, die het hoogst is na zomerse stortbuien. Tot slot nog deze waarschuwing van de populaire wandelauteur Julien van Remoortere: “Loop de grotten niet in als er niemand te zien is. Mijn vrouw en ik waren ooit zo vermetel. Toen we naar schatting een kilometer ver waren floepten alle lichten uit. Op de tast, terug naar de ingang, hebben we op de wanden duizenden vingerafdrukken achter gelaten…”