> Na het laatste fort (van Kessel) volgt een erg mooie doortocht door Lier; waarna het vele kilometers door velden stappen is richting Mechelen. Tijdens deze wandeling door de velden kwam ik tot de vaststelling dat het geen goed idee is om door een maïsveld te lopen om een slijkweg te vermijden: Ik kwam uit die maïs bedekt met een flinke laag geel stuifmeel en bovendien is het oppassen dat de scherpe maïsbladeren niet in de ogen snijden. Mechelen kom je in door natuurgebied “Mechels Broek” en over een pad op de Dijle. Je verlaat de stad weer via het Vrijbroekpark om dan samen met GR128 (Vlaanderenroute) de laatste echt vlakke kilometers te lopen tot de brug van Humbeek.

> Vanaf nu begint GR12 zachtjes aan te golven in hoogte. Na de oude gebouwen van Grimbergen wordt de grootstad merkbaar. Via verstedelijkt Strombeek word je naar de Lakense stadsparken geleid waarna koers wordt gezet naar het Brusselse centrum.

> Na het oversteken van de Belgisch-Nederlandse grens temidden de velden komt het eerste Vlaamse huis er aan. En dat zet meteen de toon: Het is een café en heet “De Leeuw van Vlaanderen”(!). De bossen van Kapellen zijn voor een stuk verknoeid door pompeuze villa’s van Nederlandse

– Parijs gerealiseerd. Wel is het enkel in België dat dit traject de subtitel krijgt “Amsterdam-Parijs”. Zowel het Floris V-pad in Nederland als de GR12 in Frankrijk worden niet gekaderd in een tocht van Amsterdam naar Parijs of omgekeerd. Update: Sinds 2009 is ook het Nederlandse deel volledig in het concept Amsterdam - Parijs gekaderd.

belastingontduikers en ander rijk crapuul. Dat wordt goedgemaakt met een passage door het verwilderde bos en heidegebied “Klein Schietveld”. De avond na mijn wandeling hier hoorde ik dat er die dag enkele lijken waren gevonden in het “Klein Schietveld”. Met deze ontken ik alle betrokkenheid!

> Rode draad tijdens de volgende 50 km zijn de forten en tankgracht van WO I evenals de talrijke kastelen en kasteelparken.

> Vlaanderen is geen spectaculair wandelgebied, wel is op de GR12 wandelen veel gevarieerder dan in Nederland. Soms wordt een geslaagde wandeldag bepaald door een detail, zoals toen ik aan de fortvijver van Wommelgem aan het picknicken was. In een boom vlakbij zat een grote blauwe reiger. We hadden elkaar niet gezien, dat gebeurde pas toen de reiger plots een duik nam naar een vis op slechts 3 meter van mij. Waaw!

> Om op de trajecten te geraken reisde ik in Vlaanderen steeds per trein.

> Hoogtepunten tijdens de doortocht in Vlaanderen waren de bloeiende rhododendrons (eind mei,begin juni) tijdens de allereerste kilometers in Vlaanderen, de omgeving rond sommige forten,de omgeving rond het kasteel van Brasschaat met het Peerdsbos, de doortocht door Lier en (persoonlijk) de doortocht door Humbeek (mijn geboortedorp).

> In Bergen-op-Zoom is in de buurt van de jeugdherberg een belangrijk knooppunt van lange afstandspaden. Hier begint GR12, die tot diep in Frankrijk loopt. Een wegwijzer vertelt dat Parijs nog 799 km is verwijderd.
> Het traject op Vlaamse bodem is pas in 2002 voorgesteld door Grote Routepaden. Een uitstekende topogids volgde onmiddellijk. Alles is update en de bewegwijzering is prima.
> GR12 is in Vlaanderen zo ontworpen dat men af en toe ook door een grotere stad loopt. Zo worden Lier, Mechelen en zelfs Brussel gedwarst. Vroeger zou men alle moeite hebben gedaan om in een grote bocht rond deze steden te lopen. Dit past in het nieuwe concept om de lange afstandspaden door interessante steden te leiden als deel van het cultuurhistorische landschap.
> Met de inhuldiging van GR12 in Vlaanderen werd ook de laatste ontsluiting van de bewegwijzerde tocht Amsterdam